رود را می شنوی
از نگاه ابر می گریزد
برگ را می خوانی
از غم درخت شکسته
و نسیمی که می زند بر پریشانی ما
تا آغوش مرداب را
به حباب بکشد
چند نت
پرواز می خواهد …
مهری چراغی(موژان)