به دار می کشم آرزو را
همپای رسیدن
حباب حباب بالا می روم
سبک تر از بغض های جامانده
در گلوی زمین
می بارم
بر خوشه های زرد امید
و کوک می‌زنم
بر تن خاطرات
رخت سپید را …

زهرارضازاده

خوشه خوشه