در چالِ «غرور وتعصب»
«جنایات و مکافات» را
مرور می کند
زنی
با آرزوهای باکره
و ژکوند می خندد
بر «صد سال تنهایی» خویش
در چهاردیواری سکوت
زنده
زنده
به گور می رود ….

شهرزاد رضوانی