دنیا
چل گیس چشم سفیدی ست
که با دهانی پر از ستاره
سحر می زاید و
صبا
به اشارت خورشید
از بکارت صحرا می گذرد
تا قاصدک
قفل سینه‌ی شقایق است
می برد مهتاب
رگ ترانه را
می زند به دریای خواب …
مهری چراغی(موژان)