سایه ات سروی بلند و
دیوار ما کوتاه
آنکه پرپر می‌زند
خورشید است نه هوا
سایه رفت‌ و
شعر تنهاتر می‌دود
واژه ها هم یک به یک
خاک را
سر می‌دهند …
مهری چراغی (موژان)