زُل می زنم به قابی
که پس نمی دهد لبخندم را
صدایم تار می تند
در گوش نمور دیوار
و سایه ای به قامت دردهایم
بی رویه، قد می کشد
به من بگو
پشت پنجره های بی تو
با چه لحنی فرو بریزم
تا باورت شود
که نای ایستادنم نیست

نعیمه المولی