تو واپسین
شکوفه ی بهار
آویزان
از گلوی بادو
سرانگشت واژه ای
بی فریاد…
می کشی
نگاه مرا
سطر به سطر
بر فصل سپیدت

مهری چراغی(موژان)

خوشه خوشه